Białystok pisze: ↑09.02.2026, 13:04 Nigdy nie wyszedłem poza ich piąty album, przy czym Wishbone Four tylko przesłuchałem pobieżnie w sklepie i nawet guru Leśniewski odradzał zakup. Przez moje ręce przewinęły się pozostałe, z tym że Pilgrimage szybko zniknął, zaś There's the Rub trzymałem z uwagi na Persephone.
Na LP mam debiut i Argus i o ile ten drugi to mój absolutny kanon (wprawdzie jego ocenę chyba lekko zawyżam) to przesłuchany niedawno debiut strasznie się dla mnie zestarzał i balansuje na krawędzi. Pomyśleć, że wieki temu to był dla mnie wzorzec starego rocka.
Chyba to nie jest zespół którego twórczość wytrzymała próbę czasu i pomału staje się typowym NKR-em, tyle że z wieloma płytami.
Okechukwu pisze: ↑09.02.2026, 13:11 Eee tam - debiut Łiszbonów ekstra. I żaden NKR przecież to oni wprowadzili do rocka patent gry na dwie gitary prowadzące unisono (albo w tercjach) - i to było kopiowane przez bardzo wiele topowych kapel później: od Maiden (nie ma klasycznego Maiden bez "Łiszbonów" - tzn byłby, tyle że masa klasycznych numerów brzmiałaby zupełnie inaczej - i Steve Harris mówił o tym wpływie wprost w wywiadach). po Megadeath. Akurat ten koncert faktycznie nie należy do najlepszych - ale debiut i Argus to "przeklasyki" (Rub i dwójka też są bardzo fajne).
Białystok pisze: ↑09.02.2026, 15:32Jasne, ale to było 55 lat temuWspółczesnego melomana to raczej nie interesuje, a jeżeli nawet dokopie się do tych pionierów grania na dwie gitary to debiut Wishbone Ash uzna za egzotyczną ciekawostkę. Tam leży brzmienie a te dłuższe utwory są na siłe wydłużane. Wrażenie to raczej to robiło na nas w ubiegłym wieku niż w drugim ćwierćwieczu 21 wieku. No chyba, że mój krytycyzm jest zbyt daleko posunięty, zwłaszcza jak na Dinozaura.
Cream czy Yardbirds to zdaje się pionierzy ciężkiego grania. Dla mnie to zawsze było bardzo nie na czasie. Dziś to raczej Archiwum X.
U mnie się od jedyneczki zaczęło i do teraz najbardziej ją lubię. Gitary unisono to była kluczowa cecha stylu grupy. Muszę też jej oddać - bo starałem się odsłuchać ich wybrane płyty po latach 70 - że starali się grać adekwatnie do czasów, co wielu fanów chyba miało im za złe. Ale doceniam to jako dobrze pojętą swobodę artystycznej wypowiedzi, choć i do mnie nie wszystkie ich dzieła trafiają. Jednak Wishbone Ash to po prostu klasyka i taką pozostanie (dla mnie).Okechukwu pisze: ↑09.02.2026, 16:11 Ale wpływ był bezpośredni - nie mówimy o jakichś pionierskich zalążkach jak u Yardbirds, tylko o KOPIOWANIU niemal na żywca faktury całych partii gitarowych Wishbonów (choćby w takich ikonicznych utworach Maiden jak Hallowed Be Thy Name tytułowy Seventh Son, Prophecy, Infinite Dreams i wielu innych też).
Brawo! 
). Poza tym m.in. Dżamble, Skaldowie i Halina Frąckowiak (raz zahaczająca nawet o synthpop). Nie jest to pozycja, którą koniecznie trzeba znać, ale zawartość jest bardzo ciekawa dla badaczy przeszłości ojczystej rozrywki - także z uwagi na wypełnioną informacjami i wspomnieniami książeczkę, co jest mocną stroną całej nostalgicznej serii Polskiego Radia - to jest jej vol. 8. 
Gratulacje 
