(natomiast krążki wydane pod jej własnym szyldem, podobnie jak u crescenta, odbieram jako męczące). Ale właśnie, tutaj wokal Nico jest tylko dodatkiem.Jeszcze sporo tych brazylijskich klasyków przede mną. Tyle razy miałem się zabrać, a dopiero dziś pierwszy kontakt z tą artystką. Wrażenia pozytywne, jestem zaintrygowany, do wracania i sięgania po inne tytuły z dyskografii.
Tak planowałem się zaczaić
Jednak nie mam co ukrywać - bez Norman Fucking Rockwell! Lany del Rey swojej "40" sobie nie wyobrażam. Na żadną sensację nie liczę, bo zdaje się tylko ja tu o tym albumie wspominałem, a inne jej płyty też przeszły raczej bez echa. Swoją drogą, jak teraz patrzę, to nawet trochę tych współczesnych popów (w różnych odmianach) u mnie się znajdzie.Miło, że ten album został wspomniany. Mam wrażenie, że często zostaje w cieniu kilku poprzednich. Zawsze go lubiłem, zwłaszcza ze względu na wokal.crescent pisze: ↑23.02.2026, 21:28 Renaissance - Novella (1977)
Z punktu słyszenia wokalu Annie Haslam, tą płytę Renesansu lubię najbardziej. Ma swój klimat, a i kompozycje są bardzo dobre. Odpowiadają mi również aranżacje orkiestrowe, które uważam za udane, co raczej zdarza się rzadko w przypadku mariaży rocka z symfoniką. Gdybym zaś miał wskazać mój ulubiony utwór Renesansu, byłby to Wanderer z debiutu, zaśpiewany przez Jane Relf.
Znałem już wcześniej część dokonań tej artystki, jednak to właśnie jej ostatnie wydawnictwo uważam za najdojrzalsze, najbardziej dopracowane. Wokal, który potrafi być raz eteryczny, raz potężnie wybijający się pośród mrocznych brzmień, niemal krzycząc. Neoklasyczny darkwave kojarzący się z Dead Can Dance, post-rockowe pejzaże i monumentalizm trochę przypominający Swans. Ale bez śpiewu to wszystko niewiele. Do posłuchania znakomity kawałek Facing Atlas, u mnie ulubiony na równi z szaleńczym, "plemiennym" utworem tytułowym.Clive Codringher pisze: ↑10.12.2025, 12:44 Na szczęście udaje się też wyłowić coś naprawdę ciekawego. Tym razem padło na album wykonawczyni o której wcześniej nie słyszałem - Anna Von Hausswolff. Śpiewająca, grająca na organach (głównie kościelnych) stworzyła na albumie Iconoclasts naprawdę zacne rzeczy. Jest klimat, są melodie, jest ładny śpiew Anny, do tego nie brakuje mocnych momentów, ciekawych aranżacji i nietypowych instrumentów. Przypomina mi to trochę znakomity album Ghosts naszej rodaczki, Hanii Rani, z 2023 roku, ale jednak jest tu zdecydowanie mniej elektroniki, a więcej akustycznych instrumentów (jak saksofon, flet, smyczki, wspomniane już organy, ale nie brakuje też perkusji i akustycznych gitar. Świetna rzecz, polecam! (jedynie okładka jest fatalna, więc nie zamieszczam).
Mnie właśnie płyta "Acnalbasac Noom" (znana też jako "Slapp Happy or Slapp Happy") bardzo siadła, już wiele lat temu. Zdecydowanie wolę oszczędniejsze wersje, od tych z albumu z roku 1974. W szczególności uwielbiam hałaśliwe "The Drum". Gorąco polecam cały album, u mnie czołówka.
Najbardziej zaskakujące dla mnie trafienie w tym wątku dotychczas. Owszem, tytuł przewijał się tu i ówdzie, już dawno myślałem, że trzeba by poznać. Ale jakoś podchodziłem jak pies do jeża, pewnie obawiałem się czegoś w rodzaju - wspominanej ostatnio - Joni Mitchell (he, he). Tymczasem teraz posłuchałem i pozytywne zaskoczenie.I&I pisze: ↑11.02.2026, 21:36 Carole King - Tapestry (1971)
Spokojnie rzecz się dzieje, bez nerw.
Ładnie, niemalże przepięknie poprowadzone piosenki w całym zakresie .
Cięgi były na lata 60. i 70. w temacie "nie ma jasności w temacie Marioli
Płyta uprzejmie zamyka usta niedowiarkom, a otwiera uszy tamtym i owamtym
Sięgając po Prońko (oczywiście, warto, także następny album "1980") przypomniałem sobie o jeszcze rodzimej wokalistce, mianowicie o Grażynie Łobaszewskiej. Nagrana wspólnie z zespołem Crash płyta "Senna opowieść Jana B." to wyjątkowo piękna muzyka. Co prawda uroczy, delikatny wokal wybrzmiewa tylko na połowie utworów, tym niemniej uważam, że ma kluczowe znaczenie. Rysopis na wszelki wypadek
Dodałbym koniecznie do tego grona Catherine Ribeiro, choć może dla niektórych to właśnie oczywistość
Polecam w szczególności albumy wydane pod szyldem Catherine Ribeiro + Alpes, zwłaszcza "Âme debout" oraz "Paix". To muzyka tripowa, hipnotyczna. Wprawdzie francuski folk, aczkolwiek psychodeliczno-kosmiczny, w warstwie instrumentalnej nieraz przypominający krautrocka. Wyjątkowy, niski wokal - tak bardzo odmienny od wielu wysokich kobiecych głosów - dodaje niezwykle dużo ekspresji, dramatyzmu, a wręcz teatralności. Z tą swoją chrypką oraz głębią i mocą śpiewu Catherine Ribeiro z pewnością nie pozostawia słuchaczy obojętnymi. Tym, którzy nie znają, polecam na zachętę tytułowy kawałek Âme debout.
