Muzyczne Dinozaury

Heavy Load

Paweł pisze: ↑03.03.2026, 13:35
Skin (Skunk Anansie)

Jest bardzo ceniona! Byłem nawet na jej koncercie w Stodole, na którym rzuciła się w tłum akurat tam, gdzie stałem - i miałem okazję ją podtrzymywać, żeby nie upadła.

A propos Norweżek - apeluję o rzut ucha na twórczość Sidsel Endresen - np. na płytę Exile (1994).
https://www.youtube.com/watch?v=PEM103x ... rt_radio=1

crescent pisze: ↑25.02.2026, 16:14
Tori Amos - Little Earthquakes (1992)
Tori Amos - To Venus and Back (1999)

Można i tak... ważne, żeby w ogóle była.

akond pisze: ↑25.02.2026, 16:42 A z cyklu "kandydatury oczywiste, które jeszcze nie padły": Suzanne Vega. Ja wybieram debiut (s/t).

Ano właśnie! Tylko ja tu mam problem, bo ona właściwie złej płyty nie wydała. Może być Days Of Open Hand, rzecz jasna Solitude Standing, debiut też, a i takie Songs In Red & Grey czy Beauty & Crime - trudno się zdecydować.

esforty pisze: ↑25.02.2026, 13:47 zgodzę się, że to dla niej ważny album.

Myślę, że nie tylko dla niej - to chyba ostateczne, komercyjne usankcjonowanie trip-hopu, po którym już roztopił się w banalności (z niewielkimi wyjątkami). Coś jak Nevermind dla grunge'u. Tym niemniej rzecz dla mnie wartościowa.

A że się tak wetnę kolegom pomiędzy wódkę i zakąskę - przywołana tu Madonna na uwagę jednakowoż zasługuje. Może niekoniecznie ze względu na swoje walory estetyczne (przynajmniej dla mnie) - ale jak najbardziej muzyczne. Wprawdzie w dekadzie lat 80. - kiedy to królowała niepodzielnie na terenie kobiecego popu - nie znajduję albumów, które mógłbym polecić z czystym sumieniem (może najbliżej tego byłby Like a Prayer z 1989). Ale w kolejnej dekadzie wypuściła rzecz, którą do dziś słucham z przyjemnością - a mianowicie Ray of Light z 1998 (jak z tego widać Madonna najciekawsze płyty wydaje w rocznikach złożonych z tych samych cyferek). To nie tylko zbiór doskonałych utworów utrzymanych w klimacie trip-hopowym - ale także majstersztyk produkcyjny. Im lepszy sprzęt, tym lepiej brzmi...

Nie znam, ale z radością sprawdzę Akondzie!
edit: Come świetne, dziękuję!

Bel Canto - norweskie połączenie synthpopu ze stylistyką kojarzoną z Dead Can Dance. Magnetyczną siłą tego zespołu jest wokal Anneli Decker. Dla mnie najciekawsze są dwa albumy:

Birds Of Passage (1989) - tu sporo akcentów w duchu synthpopu a la 80's, ale zrobione jest to z klasą
Na zachętę: https://www.youtube.com/watch?v=yMKrqVe ... rt_radio=1
Shimmering, Warm and Bright (1992) - synthpopu mniej, a więcej brzmień w duchu 4AD.

Znam Laikę - i popieram.

Throwing Muses - zespół, w którym (w klasycznym, moim zdaniem najlepszym, okresie) udzielały się dwie wokalistki Tanya Donelly i Kristin Hersh. To bodaj najbardziej niepasująca do katalogu 4AD grupa, która tam nagrywała. Oryginalne połączenie post-punka z folkiem, indie-rockiem, a nawet country. Fachowcy i fani za najlepszą ich płytę uznają zazwyczaj The Real Ramona (1991), ja najbardziej lubię House Tornado (1988) i debiut Throwing Muses (1986). Wszystkie warto sprawdzić.

Warto też sprawdzić zespoły Tanyi Donelly The Breeders i Belly. Oraz...

Kristin Hersh - Hips and Makers (1994) - to w większości piosenki zaśpiewane i zagrane na gitarze przez Kristin. W jednym utworze pojawia się wokalista R.E.M., gdzieniegdzie słychać wiolonczelę - brzmi nieciekawie? Tak, ale i tak warto posłuchać bo to zbiór świetnych utworów, o bardzo różnym charakterze - sugestywnie zaśpiewanych. Ja to kupuję.

esforty pisze: ↑23.02.2026, 20:08 Oby się udało przesłuchać coś więcej od p. Smith niż tylko wzmiankowaną .
Ależ tu gładkie te propozycje dominują, dobrze że Slapp Happy zaistniał
Kiedy ja się zastanawiam czy Kristin Hayter alias Lingua Ignota raz czy jednak dwa.

Chciało się, chciało... ale całościowo najbardziej mnie przekonuje Easter.

Żeby nie było tak gładko - kolejne propozycje:
Nie wyobrażam sobie listy wokalistek bez Niny Hagen. I tutaj do wyboru mam dwie propozycje (które oczywiście nie wyczerpują dorobku tej artystki):
Ostatni album Nina Hagen Band - Unbehagen.
Pierwszy solowy album - NunSexMonkRock.

Lydia Lunch - nie namawiam na słuchanie no-wave'owych szaleństw Teenage Jesus and the Jerks (choć mogą się okazać inspirujące), ale zblazowana, sexy Queen of Siam warta jest uwagi,

Lene Lovich - słuchając Stateless łatwo zrozumieć dlaczego się kolegowały z Niną Hagen - to jednocześnie dość konwencjonalna muzycznie propozycja, która raczej nie wytrąci nikogo ze strefy komfortu.

Patti Smith być musi - przynajmniej Easter.

No i Sinead O'Connor - ja preferuję The Lion and the Cobra, ale jeśli ktoś będzie wolał I Do Not Want What I Haven’t Got - to też zrozumiem.

Tori Amos też wypadałoby przypomnieć - pierwsze trzy płyty Little Earthquakes, Under the Pink i Boys For Pele są znakomite. Gdybym jednak miał wybrać jedną z nich - to zdecydowałbym się na Little Earthquakes.

XMal Deutschland niestety z perspektywy czasu wydaje mi się dość generyczne na tle ówczesnego postpunku. Znacznie ciekawsza jest dla mnie Siouxsie & The Banshees - Hyæna, Tinderbox, Juju, A Kiss In The Dreamhouse to są klasyki nowej fali, bardzo interesujący też jest Peep Show, w którym zespół wychodzi z nowofalowej konwencji.

Owszem - zarówno pierwsza płyta tej formacji, jak i druga uważane są za wybitne. Moim zdaniem mają sporo uroku - ale w moich uszach nieco się ta muzyka zestarzała i nie jestem pewny, czy znajdzie się na mojej liście.

Skoro wspominamy o Brazylii - to polecam Waszej uwadze płytę Inteira, której autorką jest Nina Maia.
Brazylijska tradycja skrzyżowana z trip-hopem dała niezwykły efekt.
https://mrbongo.bandcamp.com/album/inte ... xe-edition



Nina Maia - Inteira (2025)

The Bad Plus - It's Hard