. Po lekturze trzeba uczciwie przyznać, że nie jest to muzyka "warta wszystkich pieniędzy" ale po kolei. W ubiegłym roku - 18 lipca swoje imponujące 86 urodziny obchodził wyśmienity organista Brian Auger - lider zespołu, a w listopadzie równe 80 świętował drugi bohater tego koncertu pochodzący z Glasgow szkocki gitarzysta jazzowy Jim Mullen. Ringo Starr w swoim żartobliwym stylu cytował matkę, która zwykła mawiać, iż "wojna wybuchła, bo On się urodził" . Dlatego chyba nie dziwi stosunkowo niewielka popularność Briana Augera w Polsce - rocznika nomen omen 1939. Zostawiając liczby, nie można zaprzeczyć, iż był on nie tylko najwybitniejszym organistą swojego pokolenia ale i wszech czasów - można go śmiało postawić obok takich wirtuozów tego instrumentu jak Shinn, Lord, Emerson, Wakeman, Hensley,Bond, Bardens, Greenslade, czy "św. Trójca Sceny Canterbury": Ratledge, Sinclair i Stewart. Dziś wydaje "odrobinkę" zapomniany. Dlatego materiał archiwalny z koncertu w ramach festiwalu Super Pop Montreux z października 1970 to dobra okazja by sobie przypomnieć jak wybornym był instrumentalistą. Minimalnie wcześniej rozwiązał poprzedni zespół odpowiedzialny za chyba jego najlepszy album "Befour" i powołał nową ekipę Oblivion Express. Nazwa zobowiązywała. Muzykę określa się jako "jazz-rock" ale proporcje zdecydowanie są po stronie rocka. Pojawili nowy muzycy - poprzednika o bardziej akustycznym jazzowym zacięciu Gary Boyle`a zastąpił młodszy od niego 25 letni w/w Jim Mullen (wcześniej w pechowej formacji Pete`a Browna Piblokto). W późniejszych latach sam o wiele głębiej wszedł w jazz sensu stricte ale na Montreux jego pełne inwencji drapieżne sola mieszczą w najprzedniejszej blues-rockowej konwencji. Express choć istnieli od niedawna zdają się być rozpędzoną dobrze naoliwioną maszyną. Jedynie perkusista Keith Bailey zdaje być jakby "obok" muzyki - dlatego nie dziwi, iż miesiąc później na potrzeby rejestracji płyty studyjnej zastąpił go Robbie McIntosh. Można mieć troszkę zastrzeżeń do zbyt surowego miksu i nieustannej głośnej dominacji organów (wiem, że miłośnikom tego instrumentu bynajmniej nie będzie to przeszkadzało) - one niekiedy zagłuszają Mullena w trakcie jego solówek. Hammond Augera warczy, "szczerzy kły", sypie żarem, spala na popiół wszystko na swojej drodze, grzmi groźnie przez całe prawie godzinne show. Jego inwencja melodyczna i fantazja nie mają granic (ten muzyk na żywo nigdy się nie oszczędzał i ze swojego Hammonda jaki z samego siebie wyciskał siódme poty co widać na zdjęciach). Od czasu do czasu pojawia funkujący Clavinet. O ile na w/w Befour mieliśmy sporo jazzującego cieniowania i impresjonizmu - to na Montreux 70 dominuje dość mocne i demoniczne granie (warto to puścić naprawdę głośno i dać poszaleć kolumnom). W środku każdego kawałka gdy zespół wpada w "szwung" - muzyka potrafi być porywająca. Nieco gorzej jest gdy przypatrzymy się warstwie wokalnej - szczęśliwie ma jej za dużo. Nie wiem czy to wina nagłośnienia, czy braku odpowiedniego odsłuchu ale tego dnia Brian nie był najlepiej dysponowany, może to zmęczenie ? (lub parę drinków za dużo). Pod kątem repertuaru - mamy prawie cały jeszcze nie wydany album Oblivion Express i połowę - to co najlepsze z poprzedniego wybitnego Befour - zagrane z zębem "Listen Here", świetne jak zawsze "Pavane" i "Maiden Voyage" - Herbie Hancocka. Koncert stanowi pewien "pomost" między poprzednim, a nowym wcieleniem zespołu organisty. Miłośnicy blues-soul-rockowego grania będą zachwyceni. Entuzjaści bardziej urozmaiconego, subtelniejszego grania mogą niekiedy czuć "znużenie" zbyt jednostajnym demonicznym brzmieniem wydobywającym z głośników (a panowie dają autentycznie czadu - tu nie ma wątpliwości). Trochę ciekawostka, ale warto posłuchać... wartość dokumentu jest przeogromna. Tak się na początku lat 70 grało. Co ciekawe w "The Dragon Song" pojawia riff, który później również pojawił u Mahavishnu Orchestra w "One World" a pod koniec "On the Road" mamy nieco "kosmiczne"/free zabawy z dźwiękiem solistów.
. Takim cieszył się bezgranicznym uwielbieniem i żarliwą miłością w narodzie. Jednak zostawmy ten temat - chociaż może nie do końca. Skupmy się na kobietach - a konkretnie na odrobinkę ostatnio "podupadłej" gwieździe czyli Beacie z Bajmu - od lat znana jako "Beata K." 
. Ta sama, która po koleżeńsku nie raz deklarowała się, że odwiezie po festiwalu w Opolu "mniej-dobrze-dysponowanych-swoich-kolegów-i-koleżanki-po-fachu". Gniewaszewski sprytnie podsunął nam pewien trop - jak jeszcze bardziej uczynić klarowny i zrozumiały tekst dotyczący "Nie Budź We Mnie Bestii" (bo-wiadomo-co). Bestia... bestia.... demon.... czyli jakiś diabeł. No to nikt inny nie nadaje się do tego lepiej niż Beata K. W tym roku świętuje swój pewien mało przyjemny "jubileusz". Prawie dokładnie 10 lat temu rozwiodła się w tempie ekspresowym ze swoim ukochanym i menago w jednym (rozprawa miała podobno trwać 15 minut - absolutny rekord w krajowym i światowym szoł biznesie) Andrzejem Pietrasem. Jak to nasi drodzy "krajanie" - wszelkiej maści artyści pochodzący z lubelskiego - są szczególnie bliscy naszemu sercu. O dziwo - mimo smutnego finału małżeństwa, które trwało ok 37 lat i NAD WYRAZ udanego "pożycia" (Beata K. - nigdy, jak pewna posłanka - nie miała oporów podkreślić jak udane było ich pożycie.... "owsiankowe..." 
.
. Ponad rok temu wpadła mi w ręce znacznie poprawiona i wyczyszczona kopia zgrana z winylu koncertu ze Szwajcarii, z Casino w Montreux (o wręcz legendarnej akustyce) z listopada 1970. Koncert miał być rejestrowany na 2 magnetofonach Uher ustawionych w odległości ok 6 m od sceny. To ta sama sala, która stała się bohaterką piosenki Deep Purple - "Smoke on the Water" - opowiadająca o incydencie w trakcie koncertu Franka Zappy, gdy jakiś idiota odpalił flarę w sufit i w parę sekund pożar ogarnął cały kompleks - rozpętało się trudne do opisania piekło. Zappa miał podobno to "szczęście", że jak to człowiek do bólu praktyczny - zwiał jako jeden z pierwszych 
. Niestety jego zespół stracił bardzo cenny, odpowiednio "podrasowany" sprzęt. Na szczęście parę lat wcześniej - gdy jako gwiazda wieczoru błyszczał Pink Floyd - obyło się bez takich dramatycznych wydarzeń. Koncert był wielokrotnie kopiowany, powielany, bootlegowany - pojawiał pod wieloma postaciami i okładkami. Wedle "znawców" tematu - to był podobno jeden z ich najlepszych występów nie tylko z tego otoczonego "kultem" okresu, ale i w całej ich historii. Pojawili się potem jeszcze w 1971 - show można było zaliczyć do udanych, ale już nie udało się wytworzyć takiej magii jak w 1970. 
. Jednak ta "szwajcarska precyzja" i "szwajcarska dokładność" nie wzięły się znikąd. Mamy ponad 2 godziny spektaklu. Gdyby ktoś chciał mieć jeden najlepszy album z takim "the best of" z tego okresu to Montrux 70 byłby trafionym wyborem. 
Choć serce nam krwawi musimy opisać to tragiczne wydarzenie. 
. Warto pamiętać o tym tragicznym wypadku, szczególnie biorąc pod uwagę nasze krajowe realia i kuriozalne wypowiedzi oraz wyroki dotyczące tzw. "trumien na kółkach" 
. Nie ma wątpliwości, że to jeden z lepszych jego albumów - i nie tylko dlatego, że Larry na nim .... nie śpiewa