esforty pisze: ↑21.06.2026, 15:36
Ja p.
Pawlikowskiego, jakoś specjalnie nie chłonąłem dotychczas i Jego ostatni film właściwie to potwierdza.
Trwa 82 minuty (dobrze, że tak zwięźle oprawia się z dwoma, trzema truizmami) i metafora będzie taka... lepiej mi było obejrzeć jakiś mundialowy mecz, przerwany przez jakieś zdarzenie poza boiskowe 4/10.
Całkowicie nie podzielam i, prawdę mówiąc, nie rozumiem.
To nie jest arcydzieło (do którego
Zimna wojna, owszem, mogła aspirować), ale po pierwsze: jest to film wizualnie przepiękny, w taki szlachetny sposób najpiękniejszych czarnobiałych zdjęć. Po drugie: niezwykle zdyscyplinowany, co bardzo liczę reżyserowi na plus, nie tylko pod względem czasu trwania, ale też nie pozwalający sobie na emocjonalne molestowanie widza, nie ma tam żadnej szarpaniny, jest po prostu smutek, który cię nie przybija, ale dokładnie możesz go zrozumieć
Thomas Mann jeździ po popsutym kraju i jak prawdziwy filozof/artysta/humanista patrzy na wszystko okiem mędrca, ale jednocześnie nie wie, czego chce, ma plan i realizuje go, ale jest pogubiony jak dzieciak, który nie może znaleźć rodziców. Widzi i wie, że jest raczej źle, i niespecjalnie są jakiekolwiek podstawy, żeby spodziewać się, że będzie lepiej. Bardzo smutny film, bez żadnego rozdzierania szat. Nie widziałem konkurencji, ale nagroda w Cannes wydaje mi się bardzo zasłużona. I kolejny świetny współczesny polski film.
Tymczasem z kategorii "filmy polskie nie po polsku":
Obejrzałem
Smugę cienia Andrzeja Wajdy. Ekranizacja Conrada, film międzynarodowy z mieszaną obsadą i dialogami po angielsku (choć wewnętrznym narratorem po polsku), kręcony częściowo naprawdę w Indochinach, gdzie rozgrywa się ta historia, a jej głównym bohaterem - gra go bardzo młody
Marek Kondrat - jest sam Joseph Conrad Korzeniowski, młody aspirujący kapitan statku, który właśnie przechodzi swoją inicjację i pod wpływem trudów życia "przestaje być młody". Jak to u Conrada, dużo egzystencjalnych dylematów, zmaganie się z męskością, z honorem, z wyrzutami sumienia.
Dziwny film. Jakiś taki... niezręczny, jak ta angielszczyzna Kondrata: niby wszystko fajnie, bardzo ładnie mówi, ale jest w tym niezręczność posługiwania się nie swoją mową i taki akcent, który uwiera. I taki jest ten film, jakby reżyser też mówił nie swoim językiem, i coś uwiera. A jednocześnie jest w nim magia i kiedy się skończył, to było mi szkoda, że się skończył, i zamiast skasować z dekodera (nagrałem kiedyś z Kultury), to zostawiłem, że może znowu sobie obejrzę
Jest też porywające piękno żaglowca na pełnym morzu, trudno nie dać się zaczarować, czemu bardzo pomaga piękna muzyka Kilara. W sumie to oglądając miałem wrażenie, że jest słaby, ale bardzo mi się podobał
