Moderatorzy: Bartosz, Dobromir, gharvelt, Moderatorzy
Kurde, ale ten gościu ma na YT po kilkadziesiąt milion wyświetleń na każdy kawałek, to jest jakaś super znana rzecz, a ja o nim, ani o tej płycie nigdy nie słyszałem! Natomiast zmartwię cię (i samego siebie): te dwa kawałki Relax i Love Today są mi znane, co jest pewnym zdziwieniem dla mnie samego. Wpadają one w kategorię niezidentyfikowanych przebojów, które gdzieś istniały w przestrzeni dookólnej ostatnich dwudziestu lat, są bardzo znane, lecą np. zawsze na lodowiskach czy w tego typu miejscach publicznych np. basen miejski, no ale jakoś nigdy nie zaistniała we mnie potrzeba rozkminy kto to w ogóle jest. Jest jeszcze jeden taki hyperznany kawałek, który zawsze leci na lodowisku. Obie przywołane piosenki często pojawiają się w lokalnym radiu, które jest jednym z koszmarów mojego życia, a którym często katowała mnie moja małżonka, na szczęście w ostatnim czasie już to zjawisko ustało. (wyjaśnienie: na lodowisku czy basenie leci właśnie owo lokalne radio. W warunkach domowych miałem możliwość unikać jego słuchania, natomiast w warunkach miejsc publicznych jest to nie do uniknięcia).
Nie ma czegoś takiego jak estetyka "lubiana przez akonda". W większości znanych mi estetyk można znaleźć muzykę miałką i znaczącą. I tu się tylko często różnimy w ocenie, co jest istotne, a co pomijalne.Monstrualny Talerz pisze: ↑21.01.2026, 08:43 Myślę, że to akurat będzie skrajny antybiegun estetyki lubianej przez Akonda!
A ja pisząc, że to najważniejsza płyta roku, wcale nie żartowałem! Nie zniechęcaj sięRelaxem i Love Today (choć ja akurat bardzo lubię LoveToday i polecam posłuchać świeższym uchem - np. w towarzystwie Grace Kelly i tego typu piosenek - no chyba że ktoś jest uczulony na falset, ale w takim razie, to cały Mika chyba definitywnie odpada). Ja zaś bardzo jestem ciekaw tym Twoim coming outem. Może być to coś, co doskonale znam i podzielam, tylko wypadło z głowy, bo jest piosenka a nie ma płyty. Albo coś, czego dla odmiany ja nie znam, choć jest super znane.Monstrualny Talerz pisze: ↑21.01.2026, 08:43 ten gościu ma na YT po kilkadziesiąt milion wyświetleń na każdy kawałek, to jest jakaś super znana rzecz, a ja o nim, ani o tej płycie nigdy nie słyszałem!
Z recenzji na RYMie
(nota 3,08, nigdy bym się tak nisko nie dokopał)Wpadamy tu w kategorię "to znają wszyscy!!!" - kilkaset milionów wyświetleń na YT, ale oczywiście trzeba być we właściwej bańce
Ale mam dobre przeczucia co do tej płyty. 
Świetne! Dla obawiających się dziwactw Pattona: całkiem łatwo przyswajalne.
greggery peccary pisze: ↑30.08.2007, 21:17 Świetna muzyka będąca autorskimi wersjami Duane Denisona oryginalnych utworów Indian Ameryki Północnej, które to utwory znalazł Duane w księgach pochodzących z czasów prezydenta Teddy Roosevelta!
Fantastyczny klimat: podniosłe, tajemnicze, dumne, momentami mroczne utwory. A co najciekawsze, muzyka brzmi nowocześnie i świeżo!
Jakuz pisze:Gregg - słyszałem opinie, że świetne bębny są na tej płycie - prawda to?
greggery peccary pisze: ↑30.08.2007, 23:39 Bębny to trafne określenie. "Normalna" perkusja odzywa się rzadko, instrumenty perkusyjne (pojawiają się też rdzenne indiańskie instrumenty flety, instr. perkusyjne) służą tutaj nie tylko do wygrywania rytmu, ale tworzą klimat i transowo - taneczny charakter utworów. Mało jest tutaj talerzy, więcej gry na bębnach jak na niektórych solowych płytach Petera Gabriela, czy jak gra Marotty chociażby na "From The Caves Of The Iron Mountain".
Muzyka i taniec w kulturze indiańskiej są ze sobą złączone, dlatego rytm i trans są tak ważne.
Patton oprócz wokalu jest też autorem ... sampli, które świetnie uzupełniają instrumenty perkusyjne. Dodatkowo obsługuje również syntezatory. Myślę, że dzięki temu muzyka ta brzmi tak nowocześnie, jednocześnie zachowując charakter i styl tradycyjnej kultury indiańskiej.
Dokładnie tak: to w ogóle nie jest "folk" (choć oczywiście czuć ten rdzenny klimat gdzieś w podszewce). To jest bardzo autorskie podejście do bardzo tradycyjnego materiału, to co zrobiłby prawdziwy artysta, a nie po prostu dobry odtwórca.„Znalazłem kilka zbiorów transkrypcji utworów rdzennych mieszkańców sprzed około 100 lat. I gdy tylko je zobaczyłem, powiedziałem: »Wow, to jest zabójcze«...Po prostu czytając a vista wiedziałem… że ma energię, rozmach, dziwne, melodyjne kontury”.
„Powiem wam wprost, nie ma w tym albumie nic autentycznego – poza tym, że tematy, na których oparte są te utwory, pochodzą z rzeczywistych transkrypcji. Ale dajcie spokój, używamy gitar, perkusji, samplerów, nowoczesnej technologii nagrywania. To nie jest akademicka rekonstrukcja oryginału. To niemożliwe”.
esforty pisze: ↑20.12.2025, 17:48
Pink Freud - Punk Freud
I tu sporo elektroniki oraz dziedzictwa ubiegłych epok, choć nazywanie tego jazzem trochę ryzykowne, jednak. Nazwiska tworzące skład zespołu dużo bardziej wiążące z nurtem yassu, czyli z buntem przeciwko starym mainstreamowym zasadom i przeciwko (bardziej) obyczajowości starych polskich jazzmanów... zostawmy to.
Stosem pacierzowym jest emocja i groove. Mazolewski/Staruszkiewicz potrafią i rześko i zwiewnie ale potrafią też nabić punkowy rytm zgodnie z tytułem. A Tomasz Ziętek (?) ...to on tu zgrywa na "jazzmana".
Jak się zna płytę Alchemia (nie wiem czy 2007 czy już 2008) to Punk Freud już tak nie lśni.
Przypomniałem sobie i bym jednak powiedział, że lśni! I że jednak zdecydowanie jazz. Ta trąbka jest tu zdecydowanie na pierwszym planie i bardzo pięknie jazzuje. A emocja i groove ciągłe. Dla mnie świetny powrót.
Posłuchałem z przyjemnością. Faktycznie trochę "dla turystów" i bardzo to miękkie, ale fajne. Bardzo podoba mi się utwór z Gabrielem, fajny też z Ziggy Marleyem, no i oczywiście Bolero. Te z Alicią Keys i Santaną jakoś mniej. Ale jednak połowa to po prostu ta pani z Beninu i bardzo mi się to podoba.B.J. pisze: ↑15.12.2025, 19:54 Przypomniało mi to o pewnej Benince, a mianowicie o Angélique Kpasseloko Hinto Hounsinou Kandjo Manta Zogbin Kidjo, której płyta z 2007 roku co prawda jazzu zawiera ilości śladowe, ale Afryki już całkiem sporo, choć w wydaniu, powiedzmy dla turystów, czyli tzw. world music. Ale takie całkiem fajne, słoneczne i zrobione na tyle dobrze, żeby dostać Grammy. Poza tym zacni i ciekawi goście, jak np. Peter Gabriel, Carlos Santana, Alicia Keys czy Ziggy Marley. Całość trochę rozgrzeje słuchacza w tę ciężką zimę, może robić za afrykańskie kolędy - zachęcam, by sprawdzić.
Proszę o dopisanie:
Angélique Kidjo – Djin Djin
Włączmy to, bo to jest superowski kawałek!
