. Jakimś cudem w moje ręce śmiesznie taniutko trafiło szwajcarskie pierwsze wydanie tego przełomowego pod każdym względem albumu, który w ubiegłym roku świętował 40 urodziny. Wersji CD nie udało się do końca uchwycić oryginalnego graficznego projektu z analoga. Okładka wzorowana na ścianę skrzyni - na tylnej części okładki pianista opierał się na skrzynce z uśmiechem zdradzającym wyjątkową pewność siebie i nowo obranej ścieżki. Jest takie wyświechtane do bólu powiedzenie: "... życie zaczyna się po 40...". Jest w tym wiele prawy, lecz w przypadku Davida Benoit śmiało można powiedzieć, że "prawdziwe artystyczne życie i sukces zaczynają się po 30" 
. Ściśle w wieku 32, bo tyle lat miał artysta, gdy w błyskawicznym tempie na początku marca 1985 dokonał nagrań na ten krążek, który w jego karierze stanowił punkt zwrotny. Jako muzyk był aktywny już od początku lat 70. Grał po barach, klubach, zdobywając doświadczenie i znajomości. Ceniono go jako akompaniatora i sidemana - grał m.in z Larry Carltonem pod koniec lat 70. Wydał parę solowych albumów, którym brakowało trochę charakteru i tego "czegoś". Gdy wszedł do stajni muzyków nagrywających dla coraz bardziej rozwijającej się wytwórni GRP - Dave`a Grusina i Larry Rosena (widzieli w nim potencjał) - dzięki ich sugestiom i zaangażowaniu producenta Jeffreya Webera - stał się prawdziwą gwiazdą, no... przynajmniej w Stanach. "This Side Up" błyskawicznie stał się bestselerem i doszedł do 4 miejsca w zestawieniu najlepiej sprzedających się albumów jazzowych Billboardu. Bardzo pomógł w tym pogodny, radosny i pełny energii instrumentalny "Beach Trails", zresztą otwierający album. To ostatecznie zdefiniowało styl, charakter i aurę muzyki Davida Benoit. Zabawne, bo ten dynamiczny utwór stanowi jakby feeling przyszłego serialu "Słoneczny Patrol", który lada moment miał podbić serca wielu widzów (choć nie brakowało i tych szczerze go nienawidzących). Fani pokochali tę urokliwą i pomysłową muzyczkę pianisty, choć drugie tyle było głosów krytycznych, że to nie jazz, a tylko taka tania muzyczna konfekcja, lekka, łatwa, przyjemna i odrobinę głupiutka, a jazzu w tym jak na lekarstwo. Wspomniany "Beach Trails" słuchany nawet dziś robi pozytywne wrażenie i ma w sobie taki pozytywny "cios". David udowodnił, że w muzyce nie ma to jak dobra melodia i patent na kompozycję. Nie trzeba żadnego free, eksperymentów, czy niekończących się popisów na instrumencie. Jest w jego muzyce pierwiastek czegoś znajomego, od razu nam wchodzi do głowy i w niej zostaje na dobre.
Na albumie mamy znakomitych muzyków sesyjnych jak gitarzyści Grant Geissman i Paul Jackson Jr. , dobrze znany basista Nathan East, saksofoniści - Ernie Watts i Sam Riney. W paru utworach pojawia się The L. A. Modern String Orchestra, jak chociażby w tytułowym - a aranżacji lidera. Artysta nieco odciął się krytykom udowadniając, że jazzowa tradycja jest mu również doskonale znana - pod koniec przypomniał słynny utwór Billa Evansa - "Waltz For Debby" z na początku iście "hollywoodzko-disneyowsko" brzmiącymi smyczkami orkiestry. Do muzyki evansowskiej miał w szerszym zakresie wrócić później na albumach "Waiting for Spring" i "Letter to Evan". Jako bonus do wersji CD dodano luźną, niezobowiązującą impresję na fortepian solo "Landscapes". Trzeba przyznać, że w wielu utworach tak zbliża się do ówczesnej stylistyki ww. Grusina i Lee Ritenoura, że te kompozycje spokojnie mogłyby się znaleźć na ich albumach i doprawdy nikt nie dostrzegłby specjalnej różnicy (tu objawił się talent Davida do pisania rzeczy w tym duchu) - mam na myśli wciągający (saksofon Rineya) "Santa Barbara", "Hymn for Aquino" (tu z kolei słodki ton saxu Wattsa - jego specjalność) i "Stingray". Jak na album dla GRP przystało mamy urozmaicenie klimatów i klasyczne "dla-każego-coś-miłego", jest wokalny utwór z udziałem młodej Diane Reeves (widziano w niej nową Sarę Vaughan i Dinah Washington) oraz nastrojową balladę kojarzącą się z podróżami do egzotycznych zakątków - napisany wspólnie z Eastem "Sunset Island" - tu wkrada coś z ówczesnych Yellowjackets i Spyro Gyra. Na mojej wersji CD z tyłu David uśmiecha się do nas szeroko w hawajskiej koszuli. Miał wtedy powody do optymizmu: album okazał strzałem w dziesiątkę, w kolejnych latach miały się pojawić kolejne jeszcze bardziej udane, nieco wcześniej związał się z Kei, a lada moment miała się urodzić jego córka June Koko
. Stąd warto sięgnąć po "Inner Motion" z 1990. Tłumacząc tytuł oznacza to "wewnętrzny ruch", "wewnętrzny puls", "wewnętrzne tempo" - czyli coś wielce osobistego i nacechowanego indywidualnością. Na okładce widzimy nieco rozmazane struny od fortepianu - coś co "drga", gdy zostaje wprawione w ruch. Takie czułe struny David potrafił poruszyć w słuchaczach, głównie dzięki takim niezapomnianym kompozycjom jak niewątpliwie najważniejszy na krążku "Six String Poet" (poetka sześciu strun) - dedykowany przedwcześnie i w tragicznych okolicznościach zmarłej w trakcie trasy po Australii - gitarzystce Emily Remler. Bardzo lubiana wśród muzyków, określana jako "towarzyska i pełna ciepła, o doskonałej technice, niezwykłej płynności, ale walczącej z własnymi demonami, a smutki "topiła" w nałogu narkotykowym, głównie w heroinie. Niezwykle ciekawe były jej przemyślenia m.in, że każdy facet powinien choć na chwilę zostać kobietą, by poczuć "jak to jest", "że bycie kobietą, a na dodatek Żydówką w świecie jazzmanów jest wyjątkowo niewdzięczne" oraz, że gdy wchodzi na scenę i gra to liczy się tylko muzyka, a nie kim jest - w jazzie nie ma miejsca na politykę i walkę o równouprawnienie kobiet. W czasie feralnego tournée jej serce stanęło, a poruszony Benoit wraz z przyjaciółmi postanowił złożyć jej piękny hołd w/w kompozycją. Nie wydaje mi się, że komuś innemu udało się przy tej okazji stworzyć coś równie poruszającego. W środku mamy takie niezwykłe przejście godne najwspanialszych muzycznych pejzaży godnych Pata Metheny i Lyle`a Maysa - jakby instrumentaliści chcieli nam przekazać, że teraz Emily wreszcie zaznała spokoju i jest szczęśliwa w lepszym świecie. To jakbyśmy spacerowali po galerii i podziwiali jej portrety. Delikatnie, niczym szum strumyka akompaniuje gitarzysta od Chucka Mangione - nagradzany Grant Geissman. 
. Coś ze schyłkowego Elektric Bandu mamy w "South East Quartet" (doskonały bas Steve`a). W ostatnim "A Last Request" możemy podziwiać pełne iście "hollywoodzkiego rozmachu" orkiestrowe aranże, trochę szkoda, że to wszystko za szybko się kończy. Przyznam, że dawniej nie doceniałem tej płyty. David aż nader często słyszał i czytał, że owszem, nagrywa płyty z muzyką ładną, przystępną i melodyjną, ale wszystkie albumy są prawie identyczne. Może to i prawda, lecz gdy człowiek zasłucha się w melancholijne partie w "Inner Motion" to może na chwilę zapomnieć o innych albumach i o to chodzi... i by na świat popatrzeć przychylniej 
. Dawniej nie szczególnie ceniłem ten krążek. Jeśli po niego sięgałem to z powodu jednej niezwykłej urody perły - "Carmel". W niewiele ponad 3 minutach udało się zawrzeć taką dawkę magii, że niezmiennie się wzruszam gdy tego słucham. Davidowi towarzyszy orkiestra i tworzą nastrój, który kojarzy z Gwiazdką - gdy człowiek po drugiej podróży, umęczony, zmarznięty wraca do domu rodzinnego, bliscy czekają uśmiechnięci, a za oknem zaczyna padać śnieg. W takich okolicznościach też ten utwór poznałem gdy wracałem na Wigilię do domu po pracy czekając na ostatni autobus w Katowicach i wtedy właśnie zaczął padać śnieg (artysta miał rękę do tworzenia nastrojów i malowania dźwiękiem obrazów a każdy słuchacz mógł dobrać i powiesić stosownie własny obrazek i przywołać swoje wspomnienia). Benoit sprawdził się jako kompozytor, aranżer ale i dyrygent. "Carmel" ma w sobie coś z Hollywoodzkich czy Disneyowskich produkcji pełnych patosu, rozmachu ale i takiej staroświeckiej aury i nostalgii. Sam mistrz album traktuje jako właśnie sentymentalną podróż w przeszłość, remanenty z wczesnych lat 60 gdy Sean Connery błyszczał jako pierwszy Bond, Jacqueline Kennedy była wzorem elegancji , urody i szyku a ludzie mieszkając w eleganckich przedmieściach byli zasłuchani w Dave Brubecku. To były czasy. To ogromnie urozmaicona płyta. W "Any Other Time" mamy innego wspaniałego gościa - też Dave`a - Packa - przyjaciela pianisty, którego znał jeszcze z czasów college`u ( choć Benoit jest od niego rok młodszy). Niegdyś cudowny głos w u nas mało znanej genialnej grupie Ambrosia. W piosence o pięknej melodii udało się jakby połączyć w jedno dwa pozornie odległe światy - choć gdy się wsłuchać to chyba nie aż tak odległe. W tytułowym wielowątkowym dedykowanym pierwszemu Bondowi mamy na przemian mocniejsze i bardziej eteryczne fragmenty. W zamykającym "Sarah`s Theme" , który pianista radzi słuchać wyłącznie po północy wspaniały popis na tenorze trochę w duchu Paula Desmonda daje niedoceniany Eric Marienthal. Solowe opowieści Benoit snuje w dedykowanym Pani Kennedy - "Jacqueline" - udowadniając że obok techniki ma mnóstwo melodycznych pomysłów. Szkoda, że u nas David jest mało znany - w Ameryce to prawie legenda choć jego dawna gwiazda również nieco przygasła. Dla naszych krajowych jazzfanow bywa zbyt "cukierkowo-popowy" (przyznam, że do tej pory nie spotkałem na swojej drodze nikogo kto by go uwielbiał). Nie ukrywam, że jego albumy dla GRP począwszy od "This Side Up" czy przełomowy "Freedom After Midnight" pozwoliły mi poniekąd na nowo rozkochać się w akustycznym brzmieniu fortepianu i zmobilizowały by sprawić sobie.... przynajmniej cyfrowe bo koncertowy za nic by się u mnie nie zmieścił 
