Moderatorzy: Bartosz, Dobromir, gharvelt, Moderatorzy
) Największy minus to niestety jakość nagrania, ewidentnie chałupnicza, dlatego trzeba się przełamać względem tych wszystkich szumów - ale warto.
Na Aboogi mniej jest gitary elektrycznej, dominuje akustyk; mniej jest szaleństwa, więcej zadumy. Algierczykom bliżej do Tinariwen niż do Moctara. Jednym z największych atutów najnowszej płyty Imarhan są wokale (męskie i żeńskie), których wpływ na klimat muzyki zdaje się być większy aniżeli wpływ warstwy instrumentalnej.O, tak! To jeden z tych kawałków, które wyróżniłem, choć muszę przyznać, że po pierwszym odsłuchu nie byłem do niego do końca przekonany, ale już przy okazji kolejnego spotkania z tą płytą poczułem, że to jest to. Temet to jeden z najbardziej charakterystycznych fragmentów całego wydawnictwa, a zarazem numer, w którym najbardziej czuć tego ducha pustyni – ma on w sobie jakąś dawkę swego rodzaju psychodelii.Maciek pisze:Mój faworyt: https://www.youtube.com/watch?v=lN8qWH_uR-M
Również pozdrawiam.I&I pisze:Dziękuję za podtrzymanie zacnego wątku i za rekomendację rzecz jasna. I pozdrawiam.
Skojarzenia Moctarowe o wiele odleglejsze, bo to jest granie całkowicie afrykańskie i pustynne, gdzie ewentualne instrumenty rockowe wykorzystane są - podobnie jak u Tinariwen - w sposób nie rockowy, tylko do tworzenia dźwiękowych pejzaży pasujących czasem do nieziemskich pustynnych pejzaży, a czasem do rytmu kłusowania... wielbłąda? nie wiem, tak to sobie wyobrażam 
).) – tak na dobrą sprawę mogę się podpisać pod każdym Twoim słowem!
).