The Best of SYNTHPOP

[Leptir]

W latach 80. dobrego synth-popu ukazywało się bez liku. Na razie jednak z wrodzonej przekory powstrzymam się od rekomendacji. Wskażę za to kilka pozycji współczesnych, które moim zdaniem warte są rozważenia przez głosujących.

Bokka - Bokka 2013 - debiut polskiej grupy synth-popowej o tajemniczym image'u (występują w maskach, nie ujawniają swoich prawdziwych personaliów - trochę polski The Residents - ale nie stylistycznie ). Zróżnicowany nastrój, chwytliwe i świetnie zaaranżowane kawałki. Do mediów przedarł się przebój Town of Strangers, ale to absolutnie jest jedyny utwór godny uwagi z tej płyty.

Editors - In Dreams 2015 - grupa zaczynająca w duchu nowofalowym stopniowo przeszła na pozycje synth-popowe. Dobre, sugestywne kompozycje, zaaranżowane nieco na modłę lat 80., a kończący ten album utwór Marching Orders spokojnie można postawić obok wielkich hymnów new romantic, takich jak Vienna czy The Garden.

White Lies - Five 2019 - przeszli transformację trochę jak Editors, ale jednak zaczynali z nieco bardziej eklektycznych pozycji na pograniczu nowej fali i synth popu. Five to już synth-pop pełną gębą, na płycie jest pełno przebojowych, fajnie pomyślanych i wykonanych kawałków. Gdyby coś takiego wypuścili w latach 80. to byliby gwiazdami jak Duran Duran - no ale dziś już takie rzeczy w radiu nie lecą...

[Leptir]

Hurts - Happiness (2010)
Hurts - Exile (2013)

Angielski duet Theo Hutchcraft i Adam Anderson postanowił zrobić koktajl z muzyki lat 80. Trochę tam słychać Pet Shop Boys, trochę Depeche Mode, nawet trafiają się echa New Order. Ważne, że brzmi to dobrze, piosenkopisarstwo ich nie zawodzi, a całości słucha się bardzo miło.

[WOJTEKK]

Tylko szkoda że ostatnio i Hurts i Editors zaliczyli ostre zjazdy w dół... W przeciwieństwie do White Lies, którzy nagrali bardzo dobrą płytę.

[Leptir]

To prawda, ostatnia płyta Editors jest niestety słabsza, a Hurts lubię właściwie tylko te dwie pierwsze, później to już nie dla mnie.

[WOJTEKK]

"in Dream" to już brzmieniowo nie są lata 80-te, to już raczej współcześniejsze brzmienie.

[Leptir]

Czy ja wiem? Jasne - brzmienia cyfrowych synciaków już nieco inne, ale moim zdaniem to wszystko jest trochę stylizowane na 80's, a do tego głos i sposób śpiewania wokalisty mocno kojarzący się z manierą tamtych lat. Zresztą tak prawdę mówiąc, to rasowo w duchu lat 80. potrafią zabrzmieć właściwie tylko muzycy z tamtych lat - vide np. ostatnie płyty Visage. Większość tych młodych, którzy próbują brzmieć jak 80's to tak naprawdę brzmi w moich uszach, jak jakaś wypadkowa tego co teraz - i tego co wtedy.

[WOJTEKK]

A to z najlepszej płyty Niemców z Wolfsheim - Spectators 1999

https://www.youtube.com/watch?v=gWD-TLR0S1k

https://www.youtube.com/watch?v=HasTM90O4Hg

a tu link do recki:

https://www.artrock.pl/recenzje/52269/w ... ators.html

[Leptir]

Świetna płyta, chociaż mój ulubiony i najbardziej noworomantyczny kawałek nagrali dużo wcześniej. Tutaj jest long version - Wolfsheim The Sparrows and the Nightingales: https://www.youtube.com/watch?v=1q7s5fdgbng

[WOJTEKK]

To na jakimś składaku tylko wyszło.

[Leptir]

Dobra, teraz parę polecajek z "zamierzchłych" 80's.

Human League - Dare (1981) - Wzorcowa płyta synth-popowa. Właściwie praktycznie każdy kawałek jest potencjalnym przebojem. Najbardziej znany z tego oczywiście jest hitowy Don't You Want Me, ale reszta bynajmniej mu nie ustępuje (a nawet moim zdaniem - przewyższa). Absolutny klasyk synth-popu i wzorzec metra.

Talk Talk - It's My Life (1984) - Druga płyta w dorobku grupy Marka Hollisa, na której doprowadzili swoją wersję synth-popu do perfekcji. Nic dziwnego, że na kolejnym albumie już powoli zaczęli odchodzić od syntezatorowych brzmień. W tej stylistyce chyba już nie daliby rady nic więcej osiągnąć. To dość krótki album, ale każdy numer ma coś w sobie, jest na swój sposób wyjątkowy, a większość z nich to potencjalne bądź rzeczywiste przeboje. Zwracają uwagę niezwykłe brzmienia syntezatorów, zbolały głos wokalisty i świetna produkcja.

Soft Cell - The Art of Falling Apart (1983) - Wspomniano tu o płycie "Non-stop Ecstatic Dancing" Soft Cell. I to jest oczywiście dobry album z kilkoma hitami. Moim jednak zdaniem kolejny krążek jest - jako całość - lepszy, bardziej dopracowany i kompozycyjnie, i brzmieniowo. Nie ma na nim takich hitów, jak Tainded Love, ale za to jest równy i (dla mnie) atrakcyjny od początku do końca. Szkoda, że nie znalazł się na nim moim zdaniem najlepszy utwór SC czyli Torch (zwłaszcza w wydłużonej wersji). Wtedy to byłby moim zdaniem klasyk synth-popu, ale i tak to świetna płyta.

Howard Jones - Human's Lib (1984) - Znamy go głównie z hitu What Is Love, ale debiutancki album brytyjskiego wokalisty i multiinstrumentalisty to kopalnia chwytliwych, świetnie napisanych i dobrze zaśpiewanych kawałków. Pamiętam, że gdy usłyszałem tę płytę w radiu po raz pierwszy byłem mocno zaskoczony - uważałem Howarda Jonesa za typowy one hit wonder, a tu się okazało, że to solidna, równa płyta synth-popowa. Niestety później już nigdy czegoś tak dobrego nie nagrał.

[Leptir]

Andie Oppenheimer - New Mexico UK, wydano: 1982
Zimny album o zimnych tekstach, zimnym brzmieniu i o zimnej wojnie (chyba). Szkoda, że upały już za nami.

Oppenheimer Analysis - a poza tym wszystko się zgadza.

[RoryGallagher]

Depeche Mode - Songs of Faith and Devotion UK, wydano: 1993

Który utwór z tego albumu kwalifikuje się do synthpopu?

[WOJTEKK]

Trochę po niemiecku:

Zacznę nieco nietypowo od czegos co niespecjalnie ma wiele wspólnego z typowym new romantic czy synth popem, ale coś ma i do tego jest ważną częścią Neue Deutsche Welle - czyli La Dusseldorf - znam ich dwie pierwsze płyty i popieram, nie wiem, czy mi się bardzo podobaja ale są intrygujące, Bowie nazwał to soundtrackiem dla lat 80-tych. coś w tym było...

O Wolfsheim pisałem, dobra kapela, ale jedynie Spectators będę brał pod uwagę przy kleceniu listy. Reszta jest różna

Deine Lakaien - teoretycznie zespół tzw. gotycki, ale de facto było to syntezatorowe duo i to przez spory czas swojej działalności, a i potem brzmienie opierali na syntezatorach. Pierwsze pięć płyt: Deine Lakaien, Dark Star, Forrest Ener Exit, Winter Fish Testosterone i Kasmodiah warte są uwagi - sporo dobrego grania tam znajdziemy, ale pod uwagę do głosowania będę brał tylko "Kasmodiah" - najlepsza z nich i najlepsza w ogóle - tam są "Return" i "Into My Arms", oraz bardzo na temat "Kiss The Future"

Karl Bartos - Off The Record wyborna płyta, z Atomum na czele

https://www.youtube.com/watch?v=lyrVuUYWUaM

Cała płyta nie jest aż tak dobra, ale dobrze trzyma poziom

Mila Mar - wyjątkowo rzadka rzecz, bo z kobieta na wokalu - dość trudne do zaklasyfikowania, bo to i trochę pod gotyk też podpada, ale i neofolkiem to nazywają. Teraz dość mocno podeszli pod DCD. Mila Mar, Nova, Elfensex, Picnic on The Moon - dobre płyty, może nawet coś się załapie na listę - jesli już to ostatnia z nich. Nowej Harar nie polecam.

[WOJTEKK]

Andie Oppenheimer - New Mexico UK, wydano: 1982
Zimny album o zimnych tekstach, zimnym brzmieniu i o zimnej wojnie (chyba). Szkoda, że upały już za nami.

Oppenheimer Analysis - a poza tym wszystko się zgadza.

Słuchałem - niespecjalne...

[Monstrualny Talerz]

Ha, to chyba będzie pierwszy plebiscyt, gdzie posłucham wszystkiego z listy propozycji, zważywszy, że wiele się już zna - o ile koledzy się nie rozszaleją z polecajkami!

Kilka Lizardów temu był fajny artykuł Mahavishnu w Lizardzie o nowych reumatykach (a może o synthpopie?), ale niestety zapakowałem moje egzemplarze do pudła i nie mam teraz podglądu, ale może ktoś skorzysta. Fajnie tam były płyty poopisywane.

Dziś już poszły klasyki: Garden, Bronski Beat, Vienna i pierwszy Pet Shop Boys.