Płyty roku 2023

[Paweł]

Nie umknęła!
I też mam dobre zdanie o wydawnictwie. Mnie zapoznał z materiałem syn, przynosząc CD i swój entuzjazm. Potem dotknęła mnie, jeszcze radiowa wrzawa.

Doskonale! No i podoba mi się to międzypokoleniowe porozumienie!

Nie polecałem, bo instynkt samozachowawczy powstrzymał. Będąc i tak na... hmm... antypodach tego co się proponuje do odsłuchu na Forum, obawiałem się większego ostracyzmu .

Po 2. miejscu Kendricka Lamara w plebiscycie dekadowym już chyba nic "gorszego" stać się nie może.

***

Porządkując pewne sprawy:

The Murder Capital — Gigi's Recovery

Irlandczycy kupili mnie już swoim debiutem — When I Have Fears z 2019 roku — płytą, która nie jest może porywająca, ale na pewno bardzo solidna. Najnowszego wydawnictwa The Murder Capital jeszcze nie słuchałem, ale jest to dla mnie chyba najważniejsza zaległość do nadrobienia, jeśli chodzi o pierwszy kwartał tego roku.

Bardzo dobra płyta. Mniej energetyczna niż debiut, za to bardziej zróżnicowana i chyba po prostu dojrzalsza... Pierwszym albumem zyskali moją uwagę, po drugim dołączam do forumowego grona sympatyków The Murder Capital (do którego zdążyli się już zapisać Maciek, alternativepop i esforty).

PS. A za pięć tygodni nowy krążek innych Irlandczyków — Fontaines D.C.

[Duch 1532]

Ciśnienie - Zwierzakom


Gdyby Swansi i Mats Gustafsson postanowili nagrać kiedyś razem swój odpowiednik floydowskiego "Animals", to mógłby brzmieć on bardzo podobnie, jak ta zrywająca czapki z głów ściana lirycznego i transowego hałasu, od którego ciężko się oderwać.
Album wydany 30.12.2023. Jeden z moich faworytów do płyty roku.

https://www.youtube.com/watch?v=E6J7tKJ ... _4KC699_c4
https://cisnienie.bandcamp.com/album/zwierzakom

Początek skojarzył mi się raczej z tym: www.youtube.com/watch?v=CwzjlmBLfrQ#t=4m42s Do całości postaram się jeszcze, dziękuję, wrócić w spokoju: brzmi ciekawie i nieco zeuhlowo; dziś już może nie na moje nerwy, ale kusi.

[esforty]

Ciśnienie - Zwierzakom

Początek skojarzył mi się raczej z tym: www.youtube.com/watch?v=CwzjlmBLfrQ#t=4m42s Do całości postaram się jeszcze, dziękuję, wrócić w spokoju: brzmi ciekawie i nieco zeuhlowo; dziś już może nie na moje nerwy, ale kusi.

Jakieś 2-3 tygodnie wstecz, repetowałem tytuł, uznając że <przeoczyłem> go w 2023, choć obstawiam, iż cały rocznik to lot wysoki.

[Maciek]

Tomasz Chyła Quintet - Music We Like To Dance To


Kolejna płyta z Alpaka Records, a zatem i personalny trzon formacji można obstawiać w ciemno: Chyła, Miszk, Koryzno + Hadrych (gitara) i Żołnierek (bas). Płyta trochę pół na pół, bo obok porywających momentów, najczęściej tych z prądem i zagranych z pomysłem i werwą, pojawiają się takie, które niebezpiecznie zbliżają zawartość w kierunku wytwórni ACT, czyli ani nie złym, ale też ani przesadnie twórczym i ciekawym na tle współczesnej, żywszej tkanki muzycznej. Bohaterem przerastającym lidera jest tu dla mnie gitarzysta, który gra z pomysłem i trochę z boku głównego nurtu, na tyle rockowo, żeby rozruszać kolegów, ale jednocześnie na tyle awangardowo, żeby zaciekawić i wyróżnić się spośród wielu plumkających jak i tych przesadnie pędzących gitarzystów.


Let’s Dance: https://youtu.be/Y1BG8wa5guQ?si=PZR6rarLzvR6QRs6
Christopher’s Dance: https://youtu.be/Y_XLMuy_xZI?si=Eyg8YxSkbF1QpfCV
Wersja koncertowa materiału: https://youtu.be/3WIrtDXl9Zs?si=6-BS0OF5BjRd41y6

[Leptir]

Tomasz Chyła Quintet to jedna z ciekawszych formacji na polskiej, powiedzmy, młodej scenie. I zgadzam się Maćku co do Twoich refleksji co do tej płyty. A tak przy okazji - szykuje się nowy projekt Tomka Chyły - tym razem wokalny (z Maciejem Świniarskim za mikrofonem) o nazwie HÉR. Brzmi na tyle intrygująco, że czekam niecierpliwie na kontynuację:
https://www.youtube.com/watch?v=H6JDHlMGyQI

edit: okazało się, że jest i więcej HÉR: Needles and Bark: https://www.youtube.com/watch?v=8SFs_W8OEW4

[Paweł]

A propos 2023 roku...

Black Pumas

Maćku, słuchałeś może (a może słuchał ktoś inny?) Chronicles of a Diamond? Jakie wrażenia?

Nie słuchałem całej płyty. Natomiast Mrs. Postman to dla mnie jeden z najlepszych utworów zeszłego roku!

Black Pumas — Mrs. Postman

[Maciek]

A propos 2023 roku...

Black Pumas

Maćku, słuchałeś może (a może słuchał ktoś inny?) Chronicles of a Diamond? Jakie wrażenia?

Musiałbym wrócić do płyty, bo w 2023 wleciała i wyleciała, ale odsłuch nie był w jakichś komfortowych warunkach.

[esforty]

Ethnic Heritage Ensemble - Spirit Gatherer - Tribute to Don Cherry


Ethnic Heritage Ensemble to trio w składzie: Kahil El'Zabar - perkusja i perkusyjne, Corey Wilkes - trąbka, Alex Harding - barytonowy saksofon. Jak widać po rozdziale instrumentów, taka formacja, zwykle, się podpiera innymi. Tym razem to: Dwight Trible- śpiewający i mówiący i David Ornette Cherry (syn tego Cherry'ego)- klawiszowe.
Co grają?
Grają spiritual z maleńką szczyptą free. Pewną dystynkcją wydawnictwa jest deklaracja, że to osobliwe wspomnienie o Donie Cherrym .
<Oczytani> w estetyce spiritual, okażą zdumienie, że to takie przystępne, pozostali będą węszyć, że taka zawartość swingu w materiale zaproponowanym stwarza ograniczenia muzyczne. Dużo ludzkiego głosu (śpiew i inne formy wyrażania) nadają całości <<szamański sznyt>>, a ja używając takiego oksymoronu, w gruncie rzeczy, coś sobie ułatwiam, bo nie wchodzę w szczegół.
Oficyny jazzowe wskazują, iż to jedno z wydarzeń fonograficznych 2023.
My ciesząc się znacznie szerszym spojrzeniem na fonografię, dotychczas nie dostrzegliśmy nowej propozycji od Ethnic Heritage Ensemble, ale to się właśnie zmienia...

[esforty]

...

Pere Ubu - Trouble On Big Beat Street

Niepokojące i kreatywne.
Gdyby Tom Waits, chciał cofnąć się w lata 90-te, mógłby nagrać taką płytę!

23.04.25 zmarł David Thomas, nie odnotowaliśmy tego odejścia.
No, ale przecież David, podczas koncertów "nie obrywał" produktami koncernu Victoria Secret, nie miał też kontraktów w nowojorskiej Copacabanie, więc nie za bardzo dał się zapamiętać , nawet jeśli, współtworzył zespół Rocket from the Tombs, który grał proto post-punk, zanim punk bez przydawek, zaistniał w kulturze muzycznej.
Trouble On Big Beat Street, to bodaj, ostatnie studyjne dokonanie Pere Ubu, wydane za życia lidera.
Muzyczna dysleksja, dysgrafia i dyskalkulia nawet, jako swoisty trademark zespołu z Cleveland. Wszystko się zgadza i tu. Owszem pierwsze trzy płyty Pere Ubu mają jeszcze ten sznyt avant-garage, czym zdaje się, lepiej nadają się na flagowce zespołu i źródło inspiracji dla, bezsprzecznie istotnych, w estetyce uprawianej: The Fall, Sonic Youth czy Joy Division, choćby...
Materiał nakłada wymóg kilkukrotnego odsłuchu i ignorowania niskich ocen RYM. Mnie wydaje się, że wobec poprzedniej The Long Goodbye 19 roku, ta z 23 jest ekscytująca bardziej.